Ondergronde post: briefje aan Sanne

Foto credits: Michel Schlater

Hé die Sanne,

Daar was ik weer, mag ik je nog één keer lastigvallen? Ik weet dat je niets mag verklappen over wie er nu wel of niet door is naar de finale (wat een vreselijke cliffhanger weer van AvroTros), maar ik wil toch een paar dingen aan je kwijt. Want wat goed om te zien dat je zo vlak voor het einde toch nog het licht lijkt te gaan zien! Of om met jouw woorden van deze aflevering te spreken “het is zo leuk om te zien wanneer het kwartje valt”. Vraag me alleen af, nu ook jij lijkt in te zien dat Thomas de mol is, waarom je niet de test vol op hem hebt ingevuld. Maar goed, dat moet je zelf weten.

Omdat je niks kunt vertellen en omdat ik als kijker licht gefrustreerd achterblijf met het uitblijven van een eliminatie deze aflevering, spoel ik alles van vanavond dan nog maar even terug. Lees je mee?

We beginnen in één of ander AC restaurant waarin jullie elkaar ervan beschuldigen het veel te gezellig te hebben. Het is potverdorie tijd om van knus-gebreide-pantoffeltjes-en-thee-modus over te gaan in spelstand. Vinden jullie allemaal. En dus wordt er beloofd geen enkele druppel informatie meer uit te wisselen. Het eerste uur dan in ieder geval. Simpelweg omdat er ook geen tijd voor is, want jullie worden meegenomen voor een dropping. Jeeeee…maar tegelijkertijd ook ‘oeps’. Dreigt het bijna weer gezellig te worden.

Dàli eat you heart out

Voor de dropping werden jullie afgezet in het fakking indrukwekkende ‘Painted Hills’, één van de zeven wonderen van Oregon volgens Art. Surrealistischer zou Dàli het niet geschilderd kunnen hebben. Ik zou potdikkie die andere zes wonderen ook wel graag willen zien. Want wat was dit mooi…zelden zoiets gezien. In dat geweldige monatoetjeslandschap (met een touch of lavalamp), kregen jullie je instructies van Art. Het was zo’n opdracht waarbij ik eerlijk gezegd direct zoiets zou hebben van ‘laat maar’. Toevallig ook de titel van deze aflevering als je ‘m achterstevoren leest, maar dit terzijde.

Goed. Of jullie dus 26 letters die aan paaltjes hingen in de juiste volgorde wilden hangen. Binnen 20 minuten. Op de fiets. Zonder verdere communicatiemiddelen. Ik zeg je eerlijk Sanne, ik was er niet eens aan begonnen. Gedoemd om te mislukken zoiets. Dacht ik. Totdat ik de heldere geest van Diederik aan het werk zag. Wat een genot die man. Humor, rust en ratio met altijd een oplossing voor elk probleem. Soort van wandelend Zwiters zakmes. Want, zo bedacht hij (logisch!), net als bij een puzzel begin je ook hier gewoon met de randjes. En dus ging hij de rand opzoeken…net zolang fietsen totdat hij zeker wist wat het laatste paaltje was. En daarna ook nog even de letters bij de paaltjes in het zand gaan schrijven met zijn voet. Wat een genie.

Maar goed, alsof dat nut heeft met twee Chinezen als jij en Jochem, die blijkbaar van rechts naar links lezen. Parels voor de zwijnen, zijn weldoordachte inspanningen. En hoezo had jij bedacht dat het traject een cirkel moest zijn? En hoezo is dat een excuus? Want al was het een cirkel, dan nog verandert dat niets aan de leesrichting. Toch? Nou ja, terwijl Diederik jou en Jochem probeerde te begeleiden over dit levende leesplankje, was Thomas op zijn dooie gemak nog wat lettertjes aan het verhangen. Missie gefaald. Of, zoals Art het zo mooi verwoordde “is dit soms het Vlaamse alfabet?” (hint naar Thomas waarschijnlijk, hij moet wel, want jullie hadden tot nu toe alle drie nog steeds niet het goede spoor te pakken.)

Alice in Rommelland

Na deze vreselijk saaie, stoffige en mislukte opdracht was het tijd voor wat leuks. Lekker creatief. Jullie mochten in duo’s de plaatselijke antique stores plunderen (die wij hier gewoon lekker nuchter kringloopwinkels noemen trouwens) op zoek naar rekwisieten waarmee jullie spreekwoorden op de gevoelige plaat moesten vastleggen.  Volgens mij ontzettend leuk om te doen en voor ons als kijker nog leuker om naar te kijken. Vooral hoe jullie ter plekke nieuwe spreekwoorden een gezicht gaven, als ‘een gegeven hobbelpaard wél in de bek kijken’ en ‘met de autodeur in huis vallen’. Hilarisch was ook het staaltje method acting van Jochem en Diederik, die helemaal los gingen.

In alle hectiek, en omdat jij Thomas  (toen nog) niet verdacht, vergat je supervisie te houden op de polaroid galerie. Tot er op eens één weggewaaid bleek. Althans, dat is het verhaal. Of Thomas hier aan het mollen was, of dat jij de foto gewoon heb weggemaakt zodat je ongegeneerd aan Thomas zijn kont kon voelen is mij niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk hadden jullie het allemaal heel goed gedaan en geraden en kwam er weer € 1700 bij in de pot. Top gedaan. Of, zoals Diederik dat zo mooi samenvatte: “Hatseflats!”

Hatseflats was ook het eerste dat ik dacht toen bij jou en Jochem de schellen van de ogen vielen. Of leken te vallen, want ik weet nu nog steeds niet of jullie allebei echt goed door hebben dat THOMAS DE MOL IS! Was eerst even licht teleurgesteld in jou Sanne, dat je -nadat Jochem je 2 keer eerder had afgewezen- toch besloot om met hem in zee te gaan. Maar toen ik zag (hoe stoer!) dat jij Jochem vol confronteerde met jouw verdenkingen jegens hem, vond ik dat wel weer heel tof. Zijn reactie, het feit dat hij op Diederik zit waar al twee anderen op gesneuveld zijn en jullie optelsom daarna (1 + 1 = Thomas! ) was zoals gezegd heel leuk om te zien. Eindelijk!

Afgevlagd

Voor het laatste spel werd jij met drie mannen de bosjes in gestuurd. Weet niet of ik zover zou gaan voor een televisiespelletje moet ik zeggen, maar goed. Er stond dan ook wel heel wat op het spel dit keer: een vrijstelling voor de finale! Je hoefde alleen maar ongezien richting een vlag te kruipen en hem eraf te halen. Allemaal in een ander kleur tuigje, waarbij Diederik met zijn kermitgroen toch wel een heel duidelijk voordeel had. Tikje oneerlijk vond ik het. Enfin, zolang jouw naam + kleur niet werd genoemd over de porto, was je nog in het spel. Het was moeilijker dan gedacht, want volgens Jochem werden jullie door 6 paar ogen in de gaten gehouden (wie lagen daar nog meer in die bosjes Sanne?)

Anyway, terug naar the game. Want verdomd girl…jij wist tot op een meter afstand de vlag te bereiken! Totdat Thomas met je afrekende. En Jochem daarna met hem. Want zowel hij als Diederik hadden begrepen dat dit spelletje vooral draaide om degene met de langste adem. En dat bleek uiteindelijk Jochem te zijn, want dat rode hoofdje van Jekeltje verraadde zijn positie.

Beetje jammer, want de zekerheid van een finaleplaats bevestigt voor jou waarschijnlijk weer dat Jochem de mol is. Ik hoop zo dat je je daar niet door hebt laten leiden. Al geef ik toe dat hij op heel veel fronten ook de schijn en wat hints tegen heeft. Maar echt, echt waar Sanne. Het is Thomas. En omdat niemand het lijkt te zien (Jochem zit op Diederik, Diederik op Jochem en jou en jij weer op Jochem) heeft de regie nog maar een extra hint weggegeven vanavond.

Hij wijst ‘m gewoon aan. Kijk dan Sanne, kijk dan !

 

Duidelijker kunnen ze het niet maken. Spannender wel, want ik moet een week wachten om te weten te komen wie er nu, met het zicht op de finale , alsnog uit is gevlogen. Ik hoop zo voor jou dat jij het niet bent.

Dus daarom zeg ik maar gewoon: tot volgende week, Sanne!

groetjes,

Yvette

Bekijk Wie is de Mol op TVblik.nl/wie-is-de-mol

Wij mogen het Wie is de Mol? Bordspel weggeven! Wil jij kans maken op het Wie is de Mol? Bordspel? Abonneer je dan nu op het YouTube-kanaal van Showbizznetwork TV en maak direct kans. Meer weten? Klik hier.

Geef een reactie